മൂടല്‍മഞ്ഞിന്റെ ആവരണമണിഞ്ഞ്

മുക്കുറ്റിപ്പൂക്കളെകൊണ്ട് നിറഞ്ഞ പാതയില്‍

എനിക്കുമാത്രമായ്

എപ്പഴാണ് ഞാന്‍ നൃത്തം വെക്കുക.

എപ്പഴാണ് എനിക്കുമാത്രമായ് ഒരു മൂളിപ്പാട്ടെങ്കിലും പാടുക

എപ്പഴാണ് സൂര്യകണങ്ങളെ ധ്യാനിച്ച്

ഈ വയലെല്ലാം നടക്കുക

തൊട്ടാവാടിയോടും കാശിത്തുമ്പയോടും

ആത്മീയതയുടെ അര്‍ത്ഥമാരായുക

ചവിട്ടിക്കടന്ന കരിയിലകളില്‍നിന്നും ജീവിതത്തിന്‍റെ

പഴംകഥമെനയുക.

പക്ഷികളില്‍നിന്നും പൂമ്പാറ്റകളില്‍നിന്നും 

നിസ്വാര്‍ത്ഥതയുടെആദ്യാക്ഷരം കുറിക്കുക..

..................

നിലാവത്ത് ഈ പുഴയെല്ലാം 

നിന്നോടൊപ്പം നീന്തണം

എനിക്ക് മാത്രമായ്
ആനന്ദത്തി ന്‍റെ..

ലാസ്യഭാവമാര്‍ന്ന നിന്‍െ

ഉടലിന്‍റെ നിറക്കൂട്ടുകൊണ്ട്

എന്‍റെ അപ്രതിരോധ്യമായ

ആത്മാവിഷ്ക്കാരങ്ങളെ

ഈ നീലാകാശത്തിന്‍റെ

അന്ത്യമില്ലാത്ത ക്യാന്‍വാസില്‍ പകര്‍ത്തിയിട​ണം

അതില്‍ നിന്നും നാളെ

നമുക്കായ്

നിറയെ ചിരിക്കുന്ന

കുഞ്ഞുമലര്‍കളാല്‍

ഈ ലോകം നിറയുമ്പോള്‍

നമ്മള്‍

പരസ്പരം കെട്ടിയപട്ടമായ്

മേഘസാഗരം തേടിയുയരും.........